NovaEra.!

2012-03-03T01:21:00.001+02:00

Garip bir duygu bu. Varlıklayokluk arası. Gelgitlerle dolu. Kimi zaman nefretin ağır bastığı kimi zamansaözlemin.

Özlemeyi geçtim de, sahi hiç nefret etmiş miydim?

Camdaki yansımama takılıyorgözlerim. Ne kadar değişmişim son birkaç aydır.

Bakışlarım mesela; anlamlı değilartık; bomboş bir duvara bakıyorum sanki. Duruşum ya da; eskisi gibi kendimegüvenmediğimi haykırıyor. Saçlarım, kıyafetlerim, ojelerim, benliğim…

Geçmişten hiç iz yok gibi. Negüzel değil mi?

Oysabilmez hiç kimse yüreğimi…

14.11.11 // 2

2012-02-14T20:44:00.000+02:00

Derdim 14 Şubat'la değil; her ayın 14'üyle..

Hoş Geldin..

2012-02-04T23:05:00.001+02:00

Kelimeleresığınıyorum bu gece,

Hüzün kokan uykuyadoğru yol alıyorum belki.

Sokak lambalarınınsönük ışıkları altında, adını fısıldıyorum,

Bomboş caddelere.

Beton binalardinliyor beni,

Ben anlatıyorumonlar susuyorlar,

Gülümsüyorum, tepkivermiyorlar.

Soruyorum; “Neredeo?”

Cevapsız bir soru;yokluğunu bana haykıramıyorlar.

Aldırmıyorum,tekrar başlıyorum anlatmaya.

Kelimeler azgeliyor bu kez,

Gidişini anlatmayagücüm yetmiyor.

Ben de geceye ayakuyduruyorum,

Sessizlik benikendine hapsediyor.

Beynimin içindebiri var sanki

Sürekli adınısöylüyor.

Paramparça olmuşhayallerim,

Terk edişine,ağıtlar yakıyor.

Seversin yağmurluhavaları,

Bak düşlerimintihar etmiş,

Gökyüzünden kanlarıdamlıyor.

Gittiğin günkigibi,

Semada, meleklersessizliğine ağlıyor,

Yokluğunda banaonlar eşlik ediyor.

Bazen ezgilerlebana seni getiriyorlar,

Bazen desensizliği..

Tebessümlerlekarşılıyorum ben de gelişini;

Geceme hoş geldinsevgili.

..

2012-01-31T02:14:00.000+02:00

"Sadece eve gidip battaniyenin altına girip o günleri yad etmek istiyorum. O kadar özlemişim ki onu, o hallerini. Biliyorum imkansız o zamanları geriye getirmek, beni yeniden sevmesini istemek, ama uyandığım zaman bana bakan gözlerini özledim, gülüşünü özledim, üstüme kalın birşeyler giymem için uğraşmasını özledim, beni benden daha çok düşünmesini özledim, ağladığımda başımı göğsüne alıp saçlarımı okşamasını özledim, beni görünce gülümsediği zamanları özledim, geceleri bana su getirmesini özledim, saatlerce gözlerimin içine bakmasını özledim, ses tonunu özledim; onu ben çok özledim."

Alıntı.

Bir Rüya..

2012-01-18T19:49:00.000+02:00

Yer; Atakule.

Havasoğuk ve yağmurlu. Damlalar bile azaltamıyor Ankara’nın o meşhur ayazını.Şehir, yine ışıl ışıl. Hareketli. Sahip olduğu insanları, bir o yana bir buyana koşuşturuyor.

Heleki o gökdelenden, o taş yığınının en üst katından bakıldığında, kent daha canlıgözüküyor.

Veo bina, o gece, bir kadının çelimsiz bedenini ağırlıyor. Herkesin güçlügördüğü, tüm kötülüklere rağmen, hiçbir zaman yıkılmamış, ağır darbeler almış oyüreği, o soğuk gecede misafir ediyor.

Birde adam; çok sonradan gelen ve uzun zamandır beklenen. Ağır bir kasvetyükleniyor havaya, gerginlik had safhaya ulaşıyor. Ne kadın biliyor olacaklarıne de adam. O gece, orada olacakları ikisi de tahmin etmiyor, edemiyor.

Uzunsüren sessizliği adamın, Ankara’nın ayazından bile daha soğuk ses tonu bölüyor:

Adam:Neden geldim ben buraya? Susmak için mi?

Kadın,sadece tebessüm edebiliyor. Karşısındaki manzaraya dalmış, anılarınıcanlandırıyor kendi gözünde. Neden bu şehri bırakıp gidemediğini, bu kenti ona sevdiren aynı zamanda nefretettiren adamı. Mutluluklarını, acılarını, gözyaşlarını, kahkahalarını.

Boğazındadüğümlenen hıçkırıklarını belli etmemeye çalışarak, titrek bir sesle konuşmayabaşlıyor:

Kadın:Bak, şehir parlıyor bu gece. Işıklar yağmur damlalarıyla dans ediyor adeta. Kartaneleri bir valsa tutuşmuş. Mutluluktan mı sence? Yoksa hüzünlü mü bu gece, bukent de?

Sessizlik…

Kadın:Gidiyorsun,değil mi? Her şeyi ardında bırakıp, terk ediyorsun herkesi. Hiç mi canınacımayacak giderken? “Keşke..” demeyecek misin hiç? Ya da aklına gelmeyecek miyaşadıkların, bu kentten uzaktayken? Hata mı diyeceksin olanlara yoksa yaşanmasıgereken ve yaşanmış anılar mı?

Sonbir isteğim var senden; ardına dönüp bir kez bak ve düşün, beni ve banayaşattıklarını, onu ve sana yaşattıklarını. Bu şehri, bu şehirde geçirdiğinyıllarını, hayatını. Umarım gittiğin yerde mutlu olursun. Kalıcı mutluluklarbulur, hayatındaki boşlukları doldurursun. Gece yastığa başını koyduğundahuzurlu olur, yeni bir güne gülümseyerek başlarsın. Yaşattığın mutluluklarlagurur duyarsın..

Veyine sessizlik…

Kadın: Susuyorsun yine? Bana da bakmıyorsun, tıpkı ogünkü gibi. Sen gözlerime bakmıyorsun, biz bir ayrılığı daha paylaşıyoruz. Birkez daha oyun oynuyor bu şehir benimle. Bir kez daha yarı yolda bırakıyor benive bir kez daha bir parçamı alıp götürüyor, geri getirmemek üzere.

Benigüzel hatırla.

Yolunaçık olsun genç adam.

Uyandım, bir rüyadan. Etkisindenkurtulamadığım bir hayalden. Aylar süren mutluluğumun, hatta günler süren huzuruykularımın ardından, bir düşün sonuna geldim.

Kızıl düşlerden, kahverengi gerçeklere;merhaba…

Bu şehri sevdiren, aynı zamanda bu şehirden nefretettiren düşe;

Sonsuz teşekkürler…

Dipnot:

29 Aralık2011gecesi gördüğüm rüyaya ithafen..

11Ocak2012

00:30

2011-12-25T21:49:00.000+02:00

Anlatamazbir kadın çoğu zaman hissettiklerini. Dökemez yüreğinde yaşattığı hayalleri.Acılarını itiraf edemez ulu orta ya da özlemlerini..

Karanlığasığınır, aslında karanlıkla savaşır. Çünkü gece başını yastığa koyduğu zamanyüzleşir kendisiyle, hiçbir zaman yüzleşemediği korkularıyla karşı karşıyagelir..

Veo kadın, eğreti tebessümlerinin ardına gizlenir hep.İçinde kasırgalar çıkar,fırtınalar kopar ama hep gülümser. Gözlerinin içine değilse bile suretine hepbir tebessüm yerleştirir..

Yaben geç kalmıştım sana ya da sen erken gelmiştin bana,

Yabu şehre fazlaydık biz ya da bu şehir küçüktü, acılarımıza..

23.12.11

Farklı Yaşamlar.

2011-12-24T21:47:00.001+02:00

Eskisigibi olmayacak hiçbir şey. Ne olursa olsun, hayat önümüze hangi sürprizlerleçıkarsa çıksın, mutlu günler yaşanmayacak bir daha.

İnsanlarbizi izleyip, eğlenmeyecekler. Biz konuşurken, bizi dinleyemeyecekler. Birlikteyaşadığımız mutluluğa hiç kimse şahit olmayacak çünkü biz birlikte bir dahamutlu olamayacağız. Bir geri dönüş olmayacak, ikimizde geriye doğru bir adımatamayacağız.

Aydönümleri, frambuazlı pastayla gizliden gizliye kutlanmayacak artık. Yıl dönümüdiye bir şey olmayacak. Ayrılığın üstünden geçen aylar olacak, aylar birikipyılları doğuracak.

Vezamanla, tüm güzel hatıralar tozlanacak.

Birlikteyaşadığımız günler unutulacak.

Karşılaşacağızbelki, ya da aynı masada oturacağız. Konuşmadan. Konuşamadan. Çünkü hiçbir şeyolmamış gibi davranamayacağız. Hiçbir şey eskisi gibi olmayacak.

Yaben hatırlayacağım ufak bir anımızı, tebessümle ya da sen anımsayacaksın birşeyleri, önemsiz gelecek. Üzerinden çok zaman geçmiş olacak ve farklıhayatlarda, farklı insanlarla yaşayacağız.

İthaftır; kimseye anlatmadığım düşlerime.

30Kasım2011

00:20

14.11.11

2011-12-14T23:10:00.000+02:00

Gözyaşlarım, ulaştı mı bugün sana?

Ayrılıklar Başkadır Kasım'da.

2011-11-30T22:56:00.001+02:00

Her yerde senden bir parça var bu şehirde..

Dokunduğum her taşta, baktığım her karede, adım attığım herkaldırımda..

Sen varsın Ankara’da. Kahkahalarla gülerken aniden kulağımagelen bir şarkıda, pencereden dışarı bakarken yoldan geçen bir genç adamda,yolun karşısındaki parmaklıkların yanında, bitmek bilmeyen gecelerin ortasında,bu kentin meşhur ayazında..

Bilmesen de, her şeyde sen varsın hala..

Hayatıma girişin, senden bahsederken ki sevincim, içimititreten heyecanım, yaşattığın mutluluklarım, içten tebessümlerim..

Hiç duymadığın cümlelerim var. Hissettiklerim, sana hiçanlatmadığım “bendeki sen”.

Bir de aniden gidişin var anılarımın ortasında, en can alıcınoktasında..

Nereye kaçsam, kendimi nereyesaklasam, hatıralardan ne zaman uzaklaşmaya çalışsam, adın var aklımda.

“Kasım’da aşk başkadır.” derler ama ayrılıklar başkadır Kasım’da…

Bir Adam ve Bir Kadın.

2011-11-20T19:53:00.001+02:00

Bir kadın çok severken, bir adam çok sevmeli o kadını.

Gözleri gülerken kadının ve tebessümüne adamışken kendiniadamın; mutluyken yanında, adam çekip gitmemeli ardına bile bakmadan. Silmemeliyaşananları. Ve umursamaz davranmamalı.

Bir kadının hayalleri, asla yerle bir edilip gidilmemeli.

Eğer giderse adam; anıları bırakıp bir kenara, hiçbir şeyidüşünmeden, aniden; bilmeli ki bir hayat yarım kalmıştır.

Ve bu bir nevi, ah almaktır.

Çünkü bir kadın, kollarında huzurlu olduğu adamı, değerverip hayatına aldığı o canı atamaz bir anda düşlerinden, aklından veyaşamından. Uzunca bir müddet, aldığı her nefeste, ciğerlerine dolan her havadao adamın adı vardır ve yaşamak, o kadına, zorlaşmıştır.

İşte bu yüzden, kimse, o kadına “Unut!” dememeli. Çünkükadın, korkularıyla yüzleşip geçmişi ağlayarak değil, tebessümle hatırlamalı.Bunun için günler, haftalar, aylar geçmeli ve o kadın bu süre içinde,kendisiyle baş başa kalmalı.

Geri dönerse adam günün birinde, kadın o adamı, affetmemeli.

Affetse de eskisi gibi sevmemeli. Aşkı iliklerindehissetmemeli. Duygularına yenik düşmemeli.

Severse hiçbir şey olmamış gibi, ilk günkü gibi hissederseaşkı damarlarında, yenik düşerse eğer duygularına; hazırlamalı bir ayrılıksahnesine daha kendisini.

Ve gitmeli. O şehri, terk etmeli…

Not: Ahmet Oğuzhan Doğan'nın Bir Adam ve Bir Kadın(1) Yazısına İthafen.

20Kasım2011

02:20

Veda..

2011-11-19T23:40:00.001+02:00

Hiçummadığınız bir anda,

Hiçummadığınız bir yerde,

Hiçummadığınız bir şekilde,

Aklınızdabile yokken,

Unuttuğunuzuzannettiğiniz bir koku gelir burnunuza

Yada bir şarkı başlar, çalmaya.

Canlanıveriranılarınız

Yenidenyaşanır her hatıra.

Burukbir tebessümle yaptığınız bu karşılama;

Hiçbirzaman gerçekleştiremediğiniz

Vegerçekleştiremeyeceğiniz bir vedadır aslında…

12.11.2011

Kaybetmek..

2011-10-28T23:32:00.000+03:00

Bir kaybetmekvardır, bir de kaybetmek.

Ya istemeden yada bilerek.

Bazen birini; belki de yaşama tutunma nedeninizi, kimi zamansıradan, sizin için önemli olmayan kişiyi, bazense çok uzun zaman öncevarlığına alışmaya başladığınız, hayatınızda nereye, hangi kefeye koyacağınızışaşırdığınız, bir o kadar önemli ‘o’ kişiyi kaybetmek. Bazen kendinizi; biryerlerde, kâh bir yürekte kâh bir caddede, ayaklarınızın nereye gittiğinibilmeksizin yürürken, gecenin bir yerinde, saniyeler hatta saliseler içindekaybetmek.

26.10.11

00:05

Sürpriz..

2011-10-25T01:39:00.001+03:00

Hiç ummadığınız bir anda, hayattan tüm ümidinizi kestiğiniz bir zamanda, aklınızda yokken mutluluk, kendinizce yaşarken hayallerinizi; birden şans güler yüzünüze ve aslında tüm hayatınız boyunca ilk kez iliklerinize kadar hissedersiniz huzuru..

Her Yıl, Bugün..

2011-09-12T22:22:00.000+03:00

http://fizy.com/#s/13835w

Her yıl, bugün, hep böyle olurum ben..

Önce gülerim, tüm hücrelerim de hissedilir mutluluğum. Çok gülerimama, yaş gelir gözlerimden. Hem gülerim hem göz pınarlarımda yaş biriktiririmben.

Kıpkırmızı olur yanaklarım. Kahkahalarım dolar evin herköşesine. Evin her köşesi, gizlice içine çekip, bu evde olmadığım günler içinsaklar sesimi, hıçkırıklarımla birlikte.

Oysa, her tebessümden sonra aniden hüzün çöker bedenime. Aslındagülerken biriktirdiğim hüznümü açığa vururum ben, istemesem de gözyaşlarımeşliğinde.

Hep hayal kurarım; bir odadan diğerine geçerken, koltuktauzanmış televizyon seyrederken, yemek yaparken bazen, kimi zaman da tek başımaoturup sessizliği dinlerken.. Düşlere dalarım ben, sonra da bir damla yaşdüşer, kirpiklerimden.

Her yıl, bugün, hep böyle olurum ben..

Eksik kalır bir yanım hep. Eksiktir de zaten. Nedense heryıl bugün, daha çok hissederim tamamlanmadığımı. Puzzle’ın kayıp son parçasını,bir yerlerde aniden bulacakmışım da tamamlanacakmışım gibi gelir. Ve bu hissi hepbu gecenin sonunda yaşarım ben. Çünkü, her sene bu gece mutlu olacağımı hayalederim, istemeden.

Bir de, bugün bir yaş daha büyürüm ben. Yeni günleri önümekoyan koca bir seneye “merhaba” derken, geride bıraktığım iyi-kötü günlerime “hoşçakal” derim içimden. Başımı yastığa koyduktan sonra, yeni yaşım için hayalkurmaya başlarım, farketmeden.

Ardından on üç eylülleri getirdiği için, on ikieylülleri sevmem.

İşte bu yüzden; her yıl, bugün, hep hüzünlü olurum ben..

12Eylül2011

22:25

Mevsim: Hazan..

2011-09-11T03:04:00.000+03:00

Annem hep der:

"Eylül olmalıymış senin adın. Güneşi kadar insanın içini ısıtan tebessümün için, geceleri kadar insanı üşüten gözyaşların için.. Bahar koymalıymışım adını belki de, mayıs kadar dinç, aralık kadar yorgun olacağın için.."

Gözlerim kapalı, dudaklarımda buruk bir tebessümle, kızılımsı yapraklar arasından fısıldarım anneme:

"Sonbahar yapraklarının renginde saçlarım. Hazan olmalıymış aslında, benim adım."

In the middle of September

We still played out in the rain..

Her Aşk Bir Roman'dır..

2011-09-06T23:35:00.001+03:00

Her şey, bir şarkının sözleriyle başladı ve başka birşarkının sözleriyle sürecek.

Belki de hiç bilinmeyen bir şarkının son hecesiylebitecek..

…

Âşık olmak zor azizim…

Hele ki âşık olunacak adamı bulmak daha da zor. Düşünsene; birine değer vereceksin, hayatının merkezine oturtacaksın bir gün onu, her şeyden önce o gelecek seniniçin ve dahası, daha da önemlisi âşık olacaksın sen o insana. Tüm benliğinle, saf belki de daha önce hiç kimseye hissetmediğin hislerle.

Heyecanlanacaksın önce. Onu gördüğünde, uzaktan da olsa için kıpır kıpır olacak. Hislerin birbirine karışacak. Laf cambazı olan sen,birkaç kelimeyi bir araya getirip cümle bile kuramayacaksın. Hele o varsabulunduğun yerde, ağzını bıçak açmayacak. Boğazındaki sözcükler,heyecandan dudaklarından dökülmeyecek, dökülemeyecek.

Gözlerine baktığında kendini göreceksin ilk olarak. Dalıp gideceksin belki de uzaklara.Onun gözlerinde kaybolmak, onunla var olmak, onun gözyaşlarıyla hayat bulmak. Kimbilir. Sevincini paylaşacaksın gözbebekleriyle, hüznünü, yıpranmışlığını ya da içindeki huzursuzluğu aktaracaksın bakışlarınla. Kimi zaman heyecanla konuşurken bakacaksın, bazen de kelimeler dilinde hayat bulamazken, susarkençarpışacak bakışlarınız. Yine de herseferinde, her göz göze gelişinizde kaybolacaksın sen o sonsuz derinliklerde..

Âşık olacaksın sen, ya sevecek ama sevilmeyeceksin ya da hem sevecek hem desevileceksin. Yüreğinin kaldırabileceğinden fazla sevgi yükleyeceksin kendine ve o ağırlığa rağmen aşkın en güzelini yaşayıp yaşatacaksın, kendince..

Birden hayatına giren o adama adayacaksın tüm benliğini. Ayakların yerden kesilmişken, başında kavak yelleri eserkenbulacaksın kendini. Sonbahar bir başka güzel olacak. Eylül ayında sararmaya başlayan yapraklar sana yemyeşil gözükecek. Kış mevsiminin yavaş yavaş yaklaştığını anlatan yağmurlar, nisan yağmuru tadında olacak ve sen bıkmadan usanmadan o yağmurlarda yürüyeceksin. Bazenyanında sevdiğin adam, bazen sadece hayallerinde âşık olduğun adam.

Yine de âşık olacaksın sen. Başkalaşacak, hiç olmadığın biri gibi olacaksın. Tavırların değişecek, gülüşün daha içten, bakışların daha derin ama daha daışıl ışıl olacak. Neşe saçacaksın etrafa. İçindeki bitmek tükenmekbilmeyen enerjiyle yaşamını sürdüreceksin. Hayat, daha güzel ve âşık olunan adamla, sevgiliyledaha da yaşanılası olacak. Belki de hiç sevemediğin bir şehir, hayatının şehri olacak ve bu aşkla daha da güzel bir hal alacak. Çünkü nefes almak, aşkla anlam kazanacak.

Sonra bir gün..

Bir gün ne mi olacak? Gözlerini yeni bir güne açtığında yanında kimse olmayacak.Ellerin boş, gözlerin anlamsızca etrafını süzecek. İlkbahar, en çetin yaşanan bir kış mevsimi kadar soğuk, nisan yağmurlarıysa kar fırtınası kadar dondurucu olacak.

En çokta, yalnızlık koyacak insana. Birlikte gidilenyerler, el ele yürünen sokaklar, izlenen filmler, eğlenilen konserler, yaşanan hatıralar canınıacıtacak. Her şeyi artık tek başına yapacaksın. Sarmaş dolaş bir çift gördüğünde imrensen de, aşk senden uzaklaştıkça sen ondan kaçacaksın. Şarkılar, o adamı anlattığında sadece ezginin açtığı yaralarla içini daha da kanatacaksın. Ve yaralarına pansuman yapacakkimse olmayacak. Yalnız kalacaksın.

Özleyeceksin onu, özlerken öleceksin de. Nefessizkalacaksın. Tükeneceksin gün geçtikçe. Bir yerden sonra toparlamak istesen deiçinde biriktirdiğin nefret hayatına yeni birinin girmesine engel olacak. Yeniden âşık olamayacaksın.Hissedemeyeceksin o duyguyu bir kez daha, uzunca bir süre.

Yıllar geçecek, güneş bir doğacak bir batacak. Mevsimler birbiri ardına yaşanacak. Yeni bir sayfa, yenibir yaşam başlatılacak. Yeniden doğuş konulacak

adı ya da sil baştan.

Sonra bir gün, bir adamın kollarında, midendekelebekler uçuşurken uyanacaksın.
Yeni bir aşkın ağırlığını yükleyeceksin yüreğine ve bir gün o aşkta diğerleri gibi acıyla bitecek..

Sonra bir kez daha…

İşte azizim, bir kadın için, aşık olmak ve biten her aşktan sonra o aşkın kırıntılarıyla doymak..hele ki bir erkek için bir aşkı bitirmek ve bir kadını, birçok şeyden sonra bırakıp gitmek hiç kolay değil…

İthaftır; âşık olunacak erkeğe..

28Ağustos2011
02:08

Benim Adım; Vazgeçiş..

2011-08-31T22:02:00.001+03:00

-Bir şarkı vardır, sayfalarca birşeyler yazdırır. Tam o'na yollamak üzereyken başka bir şarkı başlar, silersin hepsini. Vazgeçiştir bu, bir nevi..-

İzliyorum seni. Yakından, aynı zamanda çok, çok uzaktan. Renkli bir camın ardından, arada kilometreler varken yapıyorum bunu. Neden bilmiyorum. Daha önce hiç fark etmediğim bir sebepten belki. Ya da önceden kimseye karşı hissetmediğim o histen dolayı takip ediyorum seni.

Söylemek isteyip de söyleyemediğim onca cümleyi yazıyorum sana önce, sonra siliyorum. Düşünüyorum defalarca; “Yok, burası böyle olmadı, beğenmedim, o da beğenmez.” , “Burada böyle dedim ama ya yanlış anlarsa beni..” , “Gülücük işareti de koysam mı ki?.”

Ters bir şey söylememek için direniyorum. Savaşıyorum sana derdimi anlatmamak için. Konuşmamak, bir şey dememek, üzerine titrememek için. Seni tanımaya çalıştığımı anlamaman için; sıradan bir günde, sen kafamın içinde tüm beynimi ele geçirmeden önce verdiğim tepkileri vermeye çalışıyorum her şeye. Olmuyor. Ben değişiyorum, seninle. Sen, tanık olmasan da bu değişime..

Deli gibi âşık olmak istiyorum sadece. Sevmek, gönlümce. Yirmili yaşlarımda yaşadığım en tutkulu aşk diyeyim sana istiyorum. Hatta hayatım boyunca yaşadığım en güzel günlerim seninle olsun.

Sen ol istiyorum hayatımda. Güneşin her doğuşunda seninle başlayayım yeni güne. Tekrar yaşayayım seni defalarca..

Baktığım zaman gözlerinin içine, huzur bulayım istiyorum. Kendimi güvende hissettiğim tek yer kolların olsun. Sarıldığım da sana, dünyanın en mutlu insanı ben olayım ya da.

“Aşk” olsun senin adın benim hayatımda, benim adımı da sen koy, istediğin zaman istediğin bir anda..

Bunu istiyorum ben sadece..

Aslında biliyor musun, ya da boş ver bilme..

Neden yazıyorum ki ben bunları, okumayacağını, sana yazıldıklarını hiçbir zaman bilmeyeceğini bile bile..

Mevsimlerden Yalnızlık..

2011-08-12T16:33:00.000+03:00

Bir dünyaya bedel bir ordu içinde, yapayalnız olduğunuzu hissettiniz mi hiç?

Ya da, saatlerdir gelmeyen bir otobüsü bekleyen insanların arasında, aslında o durakta bir tek sizin olduğunuz düşüncesi kemirdi mi zihninizi?

Yazın kavuran sıcaklarının ardından gelen hazan mevsiminin son günlerinde sararmış onca yaprağın arasında, yeşilliğini yavaş yavaş yitirenlerden biri gibi, çevrenizi sarmalayan onca arkadaşınıza, dostunuza, insanlara inat içinize işledi mi hiç kimsesizlik hissi?

Peki ya, sağanak altında yürürken; suratınıza düşen tüm damlalar gibi, boğazınıza düğümlenen kelimeler anlatabildi mi içinizdekileri?

Hissettim, her gün havasını soluduğum o koca dünya içinde bir başıma olduğumu.

Dakikalarca beklediğim otobüs duraklarında, sağır bir insanın bir şeyler söyleyen dudaklara inat tek bir sözcük bile duyamayışını yaşadım her seferinde.

Sonbaharın son gününde, ağaçtan düşen yemyeşil bir yapraktım aslında; beni saran onlarca sarı yaprağa inat koparttım tüm bağlarımı köklerimden. Koparıldım belki ama sonbaharı en acı şekilde teslim ettim kışa.

Ve bir sağanakta, kim bilir belki bir yaz yağmurunda, adımlarken Ankara’yı, ne hıçkırıklarım anlatabildi zihnimdekileri ne de yağmurla birlikte süzülen gözyaşlarım.

Çünkü ben, en az sizin kadar yalnızdım.

“En az..”

Aşk-ı Siyah.

2011-06-26T23:43:00.001+03:00

Siyah ne çok yakışır sana…

“Direnmek ne demek?” diye sormuştum. Şaşırmış, beklemediğin bu soru karşısında susup kalmıştın. “Neye direniyorsun sen?” dedin, titrek, korku dolu bir sesle. Susup konuşmama sırası bendeydi. Gözlerim dolmuş, yaşlar kirpiklerimden aşağı süzülmesin diye kaçırıyordum bakışlarımı senden. Israrla gözlerin gözlerimle buluşmaya çalışırken cılız bir sesle cevapladım sorunu: “Sana, yenilmemek için hayata belki de; hayat senin adın; direniyorum işte. Ne demek bilmesem de…”

Sarıldın, sıkıca. Küçük bir kıza, güçlü görünen ama içi yıkık dökük bir kadına. Yanaklarını tuzlu gözyaşlarının okşadığı, dudağının kenarında buruk bir tebessüm yerleştirilmiş bir çocuğa, sevgiyle sarıldın.

. . .

Hatırlıyor musun, “Neden korkuyorsun, hissettiklerini, düşündüklerini söylemekten?” demiştin sıradan bir günde. Gözlerim sonlu bir boşluğa dalmış bir müddet düşünmüştüm. Bakışlarımız çarpıştığında, suratındaki tatlı gülümsemene inatmışçasına “Kaybetmekten, her şeyi; kazanamadıklarımı bile yitirmekten…” demiştim donuk bir yüz ifadesiyle. Sustun. Sustum. Biz hep sustuk..

Haklı çıkardın beni aylar sonra. Hiçbir zaman kazanamadığım seni, kaybetmeyi de becerememiştim. Gelmediğin gibi, hiçbir zaman gitmemiştin..

. . .

Şimdi bir tokat gibi çarpıyor suratıma sarılışın. Hiçbir zaman sormadığın soruların, mutluluğunu anlatamayan cümlelerin ve vuruyor yüzüme gözlerinin gözlerime hiçbir zaman değmediği. Hayalmiş hepsi. Tatlı bir rüya, yaşamayı isteyip de yaşayamadığım düş’müş. Kirpiklerimden düşen yaşlarmış bana bıraktığın anıların.

Seni yaşamaya başladığım ilk gün ki gibi, siyaha bürün son kez gözlerim değdiğinde gözlerine. Siyah ne çok yakışır sana, sancılı bir ayrılıkla birlikte.

Soğuk, buz gibi bir havada bu şehir geri getirecek seni bana. Benden aldığı gibi, apansız, ani bir rüzgârla.

Geri verecek düşlerimi Ankara. Benden kopardığı gibi, avuçlarıma bırakacak hayallerimi, acılarımla.

Yanılgı..

2011-02-22T00:27:00.000+02:00

Kendime verdiğim sözleri tutamadım yine. “Yazmayacağım bir daha!” demiştim ama elim istemsizce dokundu kâğıda, kaleme. Bak sevgili, seni anlatıyorum tekrar ve tekrar, kendimce…

Umutsuz duyguların kan sızdıran damarlarına tutundum ben. Düşüyordum, hissizleşmemek için son bir adım attım. Senden habersiz düşlerimi sana bağladım. Uçurum kenarında sağlam gördüğüm ilk dala, hayatına dokundum. Avuçlarım yandı, bırakmamak için hayallerimi boşluğa, dayandım. Zor oldu, hala zor ama “hiç” olmamak için dayanmalıydım.

Kürtaja götürdüm hatıralarımı. Acılarım yıllandığı için alınmaları yasaktı. Büyüdü birer birer zihnimde, kâbuslarım. Karabasanlarım aslında başkalarının yaşadığı hayatlardı. Yaşamlar, ki hepsi aynı kimi zaman birbirinden çok farklı, uykusuzluğumun baş taçlarıydı. Evet sevgili, her nefes alıp verdiğim an canımı acıtan şeyler, bendeki yalanlardı. İşte bu yüzden, sana sığındım; çünkü senin adın: umuda koşan koca bir yanılgı!

Kâh babaydın sen; şefkatini eksik etmeyen, kâh sevgili; bakışlarıyla can veren. Eksiktim biraz ben, sense beni tamamlayan son parça, yarım kalmamı istemeyen. Bu yüzden adım attım sana giden yola, bu yüzden düşüp dizlerimi yaralamış olsam da yılmadan geldim yaşamına. Ve tekrar kök salmak için kahpe hayata, acıların inadına tutundum, bir süre sonra düşeceğimi bildiğim gözlerindeki yalana…

İşte yâr, kızıl saçlarımda sakladığım, kimsenin bilmediği ve kan kırmızı tırnaklarımla kazıdığım acılarımın yerine koyduğum sen.. Karşında işte; anılarım,yanılgılarım,düşlerim ve düş’üşlerimle ben..

Söyle şimdi;

      Her şeye rağmen, mutlu uyandığım güne umutsuzca “hoşça kal” derken, yine de gelir misin bana?
   Dudaklarından düşen birkaç kelimede mutlu olacak olan bu cana, hayat verir misin kollarınla?
   Herhangi bir gün sonunda, devamının bir daha asla gelmeyeceğini bildiğimiz anılarında, başrol oynatır mısın bu bedene sahip kadına?..

21Şubat2011

10:54

Bir Oyun Oynayalım Mı?

2011-02-19T15:32:00.001+02:00

Adam ve Kadın'dan Aşk'a:

Bir oyun oynayalım. Sen saklan biz seni arayalım her bakışta, her kelimeden sonra. Ama bulamayalım. Öyle bir yere gizlen ki adından bir iz bile olmasın sağda solda. Adın saklamb’aşkolsun.

Kadın:

Öyle bakma bana. Koşamıyorum işte sana doğru. Gelemiyorum. Ayaklarım sanki kilitlendi, kötürüm oldum, sadece sana. Ne olur, bana öyle bakma..

Adam:

Gözlerin sağda solda aramasın beni. Tam karşındayım. Yolun diğer tarafında. Bir adım at. Sonra bir kez daha. Bana doğru, sadece bana..

Kadın:

Olmuyor işte. Ne tek bir şey diyebiliyorum bize dair ne de umutla bekliyorum geleceği. Susuyorum ben sadece, tıpkı sana gelemediğim gibi..

Adam:

Öldürme kelimeleri. Sen susmasan konuşurum bende, tıpkı istediğin gibi. Kelimelerle oynayan sen yine etkinde bırak beni. Bakışlarını her yerde aradığım gibi aratma bana, cümlelerini..

Kadın:

Güven. Kendine ya da bana güven. Az da olsa hislerime hak ver. Biliyorum, bir araya gelmeyecek tenlerimiz. Ama mahrum bırakıyorsun beni senden. Ne olur bir kez bana gelsen..

Adam:

Korkuyorum, anlasana. Sana bağlanmaktan çekiniyorum. Taparcasına âşık olmaktan belki. Ya da bende yaşattığım senin, hayal olmasından korkuyorum..

Kadın:

Ah adam. Bir bilsen içimdekileri. Kendi kendime yaşadığım seni bir öğrensen anlayacaksın gerçekliğimi. Dönüp dolaşıp hep sana geldiğimi fark edeceksin. Aldığım darbelere, kanayan yaralarıma rağmen içten içe sana koştuğumu göreceksin..

Adam:

Yaraların.. Onlara ilaç olabilecek mi bir günü diğer gününü tutmayan hayatım?

Kadın:

Ben seni olduğun gibi benimsedim. Hiçbir zaman yadırgamadım. Seni sorgulamayı düşünmedim bile. Ne hakla yapardım ki. Kimdim ben? Kimim? Yaralarıma tuz basarım merak etme, sen yeter ki kendine güven..

Adam:

Hiçbir şey düşlediğin/m/iz gibi yaşanmayacak. Söylemiştim sana bunu. İnanmak istemedin ikimizinde bildiği gerçeklere. Kafamızda kurguladığımız oyuna odaklandık biz. Bak işte, uzaktayız..

Kadın:

Ağır gelir sana aşkım. Kaldıramaz duyguların hissiyatlarımı. Serzenişlerimi iyiye yorarsın. Bensizde iyisin, kendi dünyanda. Sen istedin, evet, biz birbirimize çok uzağız..

Adam:

Ben istedim hayatımda seni, sen gelmedin. Sen geldin, bense gidemedim.

Bir oyunu sonlandırdık biz. Seyircilerine “selam”ı verdik. Kutlamadık birbirimizi. Hatamız bu muydu?

Kadın:

Hata bizdik. Olmayan ve olmayacak hayaldik. Gerçek olamadık hiçbir zaman. Bir dramdık, tamamlanmış olsa da oyun, biz yarım kaldık..

Adam:

Hiçbir zaman tamamlanmamıştık. Biz hep eksiktik..

Kadın:

Sen istedin, ben sustum.

Yoktun. Yoktan var ettim herşeyi.

Mesafelere dayandım. Direndim. Umut besledim, gözümde yücelttim seni.

Gözümdeki toz pembe perde indi, yine sustum..

Adam:

Sen sustun, ben yok oldum.

Saklandığım yere geri döndüm, döndürdün.

Başka bir oyunla yeniden gel bana, olmaz mı?

Bir yanı sen ol, bense diğer yanı.

Saklamb’aşk koy adımızı..

Kadın:

...

Ve Perde.!

Dipnot: Bir rüyanın bitiş hikayesidir bu.

Teşekkür ediyorum yazılarımı okuyan herkese..

Son kez...

Kronik Halsizlikler.

2011-02-07T23:00:00.000+02:00

Soğuk kış gecelerinde üşüşürüzbiz sobanın başına.

Biz dediysem; ben, hayallerimbir de sensizlik.

Kalabalık olmayız, çık gel,

Her gece kapıyı çalacaksınümidiyle, yolunu gözleriz..

Yüzyılların bilmemkaçıncısında, gidişinden sonra kayıplara karıştım adam. Yer yerinden oynadı,ayaklarımın altından zemin çekildi sanki. Dibe vurdum. Ben, dudaklarındandökülen ‘Gidiyorum!’ mermisiyle, vuruldum. Biliyor musun, teknolojinin bu kadarilerlediği bir yılda bulamadılar “biz”den bir iz? Terk edişin öyle bir gidişmişki, yanına bize dair her şeyi almışsın. Söylesene sevgili, hatıraları bendenkoparmanın amacı geceleri yalnız uyumamak mıydı yoksa yaşadıklarından veyaşattıklarından oluşan pişmanlığı unutturmak mıydı?

Arkandan kan döktüm.Kapıdan çıktığın an, düşlerimi öldürdüm. Her ayrılıktan sonra derler ya ‘Sendensonra ben katil oldum, aşkı idam sehpasına götürdüm!’ diye, sen bana sırtınıdöndüğünde, bize dair hayalleri katlettim ben. Elim kolum kana bulandı. Kör birbıçakla gırtlağını kestiğim ütopik dünyamı’zı, her sabah adımladığın caddeninortasına gözyaşlarımla bıraktım. Geçirdiğim cinnet büyüklüğünü, hayalihayatımızı gördüğün zaman anlarsın.

Gözlerim başkasınıgörmesin diye oydum ben onları. Artık yeşil değiller, ikisi de gidişinden sonrakan kırmızısı. Bileklerimi de kestim, oluk oluk biz aktı damarlarımdan.Bedenim, hayallerimizden zorda olsa arındı. Sen, sessizce girdiğin kapıdançıkarken, ardından çalan şarkı ölüm marşımdı…

Mutlu ol, aldın intikamını!

Hiç olmamışsın,gülümsemeni siluetime hiç yansıtmamışsın gibi devam ediyorum hayatıma.

Dört duvar arasında:üzerimde beyaz gömlek, kollarım bağlı, günde dört kez boğazımdan geçenilaçlarla. Arada bir uğruyorsun odama. Tanıyamıyorum, hayalinle hiçtanışmamıştım, hayalin yabancı bana.

Yine de çat kapıziyaretime geldiğin bir gece, Azrail’i de al getir olur mu? Çok ihtiyacım varona, ayrılığımızdan, bırakıp gittiğinden bu yana..

30Ocak2011

01:59

Büyünün Adı: Aşk.!

2011-01-25T01:04:00.000+02:00

Hayat size oyun oynar, sizin kelimelerinizle, farkında olmazsınız. Ömrünüze ömür katmak yerine, yıllarınızı çalar, anlamazsınız.

Bir tılsım dokundurur size, düş’lerinizde oluşan değişikliği kavrayamazsınız. Mutluluğunuz artar birden. Hayat güzelleşir, yaşam, yaşanılır hale gelir.

Güneş batıdan doğup doğudan batar. Yıldızlar ayaklarınızın altındadır, kutup yıldızı güneyin kaynağıdır. Ay ise, sadece geceleri gökyüzünde parlamaz, gündüzün aydınlığıdır. Evren değişmiştir. Çünkü siz, âşık olmuşsunuzdur.

Ve acı değişim.

Birden yer yerinden oynar. Artık ne güney güneydir ne de kuzey kuzeyliğini elinde tutabilir. Dünya suspus olmuş, evren sükûta bürünmüştür. Damarlarınızdaki kan yer çekimine karşı koymuş, hücreleriniz bilimsel kanıtlara darbe vurmuştur. Çünkü hayatınızdan ‘O’ yok olmuştur. Aşkın size oynadığı oyun, yaptığı büyü tılsımını bir başkasının cebinde unutmuştur.

Şimdi nefes almak, bir başkasının vazgeçemediği olgudur..

25Ocak2011

Gamze”lerimde Yaşattığım Şizofren.

2011-01-22T17:04:00.000+02:00

- Bir hece olmaktı isteğim; dudağından dökülen cümlelerininherhangi bir parçasında..-

Bir oyun başladı, aylar önce. Monologdu. Haberin olmadan,seyircilerle paylaşıyordum ben senin diyaloglarını. Kelimelerimle bazen, kimizaman jestlerim ya da mimiklerimle tasvir ediyordum hayatını. Adını senden, benden ve biraz da olmayan veolmayacak “biz”den aldı: ‘Gamze”lerimdeYaşattığım Şizofren’. Sen, uzaktabir yerde ama yakınımda nefes alıp veriyordun, bense kendi yarattığım dünyamda,senaryosu sen olan bir piyeste başrol oynuyordum. Bir düş’üş’tü, gerçekleşmesigayrimuhtemel, imkânsızı sahneye koyuyordum.

Kulakların çınlıyor muydu adam, her repliğimde adınızikrediyordum?

Melodram içinde trajikomedi yaratıldı. Sahnelediğim yaşanmışlığınseyircisi olan sen, terfi edip başrolü paylaşmaya başladın benimle. Dâhil olsanda dramıma, adımız müzikaldi aslında: ezgisiz ve sözsüz bir başyapıt, hayatımda..

Oyundu bu, birbirimizden habersiz defalarca doğaçlamasınıyaptığımız, bir türlü sahneye koyamadığımız bir tiyatroydu. Geceleri yastığabaşımızı koyduğumuzda birkaç dakikalığına kendi kendimize yönettiğimiz entrikadolu kurguydu.

“Rol yapan hangimiz?Hangimiz kaybedeniz?”

Diye fısıldamıştım yıkık dökük sözcüklerle, bir şey dememekiçin direnen silik siluetine: tek bir tümce ile bekleyişlerime bağladığımumudumu avuçlarının arasına alman hayaliyle.

Ve perde: “Düşeriz aşk’a birlikte.!”

Ayrı ayrı selamladığımız seyircileri uğurluyorum; dilimdekahrolmuş kelimeler, yüzümde buruk bir tebessümle:

“Bir daha ki oyun’a daha gerçekçi bir sahnelemeyle..”

BenBaşlattım Sen Sonlandırdın..

Kendimle baş başa kaldığım mekânda çalışan garsonununsesiyle sıyrıldım düşüncelerimden:

“Bir kadeh kırmızışarap daha?”

Dipnot:

İntihara meyletmeme neden olan gel gitlerde, yolculukgöründü, düş’le-me-ler’imin uçurumundan atlıyorum. İyi seyirler...

Kırmızı'yla Dans..

2010-12-22T01:00:00.000+02:00

http://fizy.com/#s/12ugeb

YirmiİkiAralıkİkibinOn

00:20

Teşekkürü borç bilirim, intihara meyletmemi sağlayan şarkılara!

Tik tak, tik tak ve tik tak.

Saatin yelkovanından ya da akrebinden çıkan ses ırzına geçiyor beynimin. Zorla sahip oluyor hissiyatlarıma. Ah, bu ne acıdır ki kanlar kulaklarımdan sızmaya başlıyor ılık ılık. Mayışıyor vücudum hücrelerime işleyen sıcaklığın mayhoşluğunda. Göz kapaklarım ağırlaşıyor, dışarıda da sicim gibi damlalar yerleri okşuyorlar. Hayır-hayır, zemine; asfalta; tecavüz ediyorlar.

Elimdeki şarap kadehi bir doluyor bir boşalıyor. Doluyor ve boşalıyor. Doldukça kızıl sıvı bardağın içine, tebessüm yüzüme yayılıyor. Dudaklarımı okşadıktan sonra boğazımdan geçen her damla, beynimi yavaş yavaş uyuşturuyor. Dünya, bir müddet sonra dönmeye başlıyor. Dönüyor, yavaş ama sarsıcı şekilde; buz gibi beton zemin ayaklarımın altından çekiliyor…

Kızıllığını içtiğim gün batımlarının ortasına düşüyor kırmızı ojeli bir kadın. Bedeni değil ama belli ki ruhu: Fahişe. Kırmızı saçlarında sakladığı sırlar dokunuyor siyaha çalan göğe. İçkilerin avutucu sarhoşluğuyla yıkıyor her telini, yıldırımlar dokunuyor her milimetresine katreler yerlere düşerken. Ah, nasıldır bu azap bilir misiniz? Sizin tırnaklarınız ve saçlarınız aynı renkte oldu mu hiç?

Gök siyah mı olurmuş sanki? Olur tabii, bilmezsiniz siz benim düşlerimi! Sayısız insanın intiharlarına gebe, düş kurmayı başaran her bedenin hayallerini tutuyor kilitli bir kafeste. Sırlara sahip o, sema ya da gök. Ne derseniz deyin. Siyah olur gökyüzü, her gün batımından sonra, güneş yüzünü göstermeden önce!

Ay’ı alır koynuna kimi zaman. İşte öyle gecelerde, beynim şizofren hayallerini çıkarır sakladığı yerden. Şampanya sevmez düşlerim. Bu yüzden şarap şişeleriyle karşılanırlar özel zamanlarda. Sonra bardaklar dolar, boşalır, dünya döner. Hep böyledir bu gelişler. Gidişlerdeyse mumlar alevlenir birden. Kapanır kollarım onlar beni terk ederken. Ay düşlerimi getirdiği gibi, beni yalnız bırakmasını da bilir.

Bende şarkılara sararım içki kadehim elimde. Sonra dökerim gözyaşlarımı, sarhoşluğumla birlikte. Pencere önünde, izlerken gökyüzünün sahip olduğu yıldızları, aklıma düşer yalnızlığımın intiharı. Gözkapaklarım ağırlaşır yine, uykuya dalarım ben, yavaş yavaş kan kaybederken.

Ay getirir bir gece şizofren düşlerini ruhumun. Bileklerimden akarken kırmızı şarap tadındaki intiharlarım, tırnaklarımın arasına sıkıştırırım ölümü; ölüm olur umudum.

Saygıyla eğiliyorum önlerinde, aklıma gidişlerle ölümleri sokan ezgilerin.

Hayallerim cebimde, siktiri çekip hepinize, arkama bakmadan gidiyorum!.

Bilinmeyen bir ütopyaya doğru yola çıkıyorum. Şizofrenik intihar provalarındayım, bir müddet yokum.!

[Gamze]

Maskeli Parti.

2010-12-21T22:14:00.001+02:00

YirmiAralıkİkibinOn

17:07

Bir parti var; maskeli parti.

Mekân; bulvarlar, caddeler, tüm sokaklar.

Zaman; üç yüz altmış beş gün ve altı saat.

Katılım oranı; çok yüksek. Neredeyse tüm dünya orada. Eğlenmek hepsinin amacı, yaşamaktır en fazla.

Herkesin yüzünde bir maske; kimi acılarını göstermiyor diğerlerine kimi de yüz’süzlüğ’ünü gizliyor kendinden bile.

Hayatın tatlı sürprizlerini yudumluyor bazıları şarap kadehlerinde bazılarına da yıkıntılar ve hayal kırıklıkları sunuluyor servis tabağıyla birlikte. Yutkunmak ve yutmak zor olsa da önceden yenilmiş kazıkları hazmetmek, unutmak ve eğlenmeye devam etmek paha biçilemez bir değerde.

Fonda piyasaya damgasını hep vuran bir müzik tarzı var: gök gürültüsü, insanlık çöküntüsü: araba sesleri, motor sesleri, birbirine bir şeyler anlatmaya çabalayan insan sesleri, rüzgârın acı haykırışı, bir de Tanrı’nın isyanını anlatan yağmur sesi. Dans ediyor bu tarzın şarkılarında, hümanizm. Kâh yumuşak ritimlerle kendinden geçiyor kâh sert adımlarla yeri yerinden oynatıyor.

Suretlerin yarısına kırık bir tebessüm iliştirilmiş, eğreti duruyor gülümsemeler. Yüzlerin diğer yarısında sahici gülüşler var, içten…

Oysa eşit davranmıyor bu partinin organizatörü herkese. Kimisi sefaletini ipotek eder hayattan nasibini alabilmek için kimisi de zenginliğini döker ortaya gözbebeği olabilmek için.

Ah azizim; hep dile getirildi bu ama hep göz ardı edildi gerçekler. Gerçekleşme imkânının kısıtlı olduğu düşlerde hüzne boğuldu insanlar umutsuzlukla yoğrulurken. Onlar için her düş, bir acıyı yeni bir acıya gebe bırakıyordu. Bu yüzden hayat hep acıya annelik yaptı düşlerin olduğu yaşamlarda.

İdealleriyle hayallerine elini uzattığı her an dokunabilenler mi? Onlar her zaman keyfini sürdü adaletsizliğin. Adiliğin en yükseğe çıktığı kentlerin en işlek, en gözde mekanlarında nefes aldılar, hala yaşıyorlar..

Bu yüzden kendi kendimize diyebiliyoruz bunu sadece;

Hayat kimseye adil davranmıyor; herkesin eşit olduğu maskeli bir partide bile…

[Gamze]

Damla Damla Tükenişler..

2010-12-10T22:37:00.001+02:00

Tecavüzediyorum beyaz sayfalara, kelimelerimle. Irzına geçiyorum acının, çoğalsın,kökü kurumasın diye. Belki’lerle keşke’leri tıkıyorum bir kutuya; genleribirleşsin, yeni keşkelere belkiler dokunsun, belkiler keşkelerle yoğrulsundüşüncesiyle.

Hüznünkalbini paramparça ediyorum, mutluluk doya doya yaşasın. Gözyaşlarınınılıklığını ortadan kaldırıp sıfır dereceye düşürüyorum ısısını. Ağlamak tarihekarışıyor.

Dünya ne kendietrafında dönebiliyor ne de güneşin etrafında dolaşabiliyor. Güneş, acılara hepdik geliyor. Sonbaharla kış yok artık. İlkbahar var hep, yazdan önce ve sonra.Üzüntü kusmuyor mevsimler gece-gündüz insanların suratına.

Hayallerepsikolojik baskı yaptım. Şimdi hepsi uçurum kenarındalar. Korkmayın; yersizumut vermeyecekler artık onlara ihtiyacımız olduğu anlarda. Kâbuslar da yokoluşlarda. Azrail’i yolladım kapılarına. Birkaç saniye sonra ölümü tadacaklar…

Aşkkaldı geriye değil mi? Her şeyin başlangıç noktasını öldüremedik bir tek. Birtek onun kalp atışlarını durduramadık. Belkilerle keşkelerin arasına tıktıkhep. Aşktan sonra ya ‘Belki döner.’ dedik ya da ‘Keşke böyle bitmeseydik.’ diyeisyan ettik. Bir kez olsun aşkı engelleyemedik.

Bizyaşadıkça o yüceldi, biz nefes aldıkça aşk adileşti…

Şimdisıra onda…

Aşk;idam sehpasında. Kanaya kanaya bitiyor, tükeniyor sonunda…

Uyanıyorumhıçkırıklar arasında. Boğazımda düğümlenmiş nefesi yutmaya çalıştığım anda,aynaya çarpıyor bakışlarım;

Aşklardökülüyor gözlerimden,

Ölüyorum…

Yarım Kalan Acılar.

2010-12-01T23:36:00.001+02:00

http://fizy.com/#s/1g48dg

Kelimelerim tükendiğinde alfabe kırılıyor orta yerinden. Heceler kaçışıyor, sağa sola. Dağılıyor “sen ve ben”, kalmıyor “biz”im geçmişimizden eser. Eskiden böyle miydi? Kenetti ellerimiz, hiç birleşmeden.

Harfler gelmiyor yan yana. Yâr, ayrılık “düş”tü aramızda.

Ayrılık, düştü aramıza.

İşte bu yüzden; yazamıyorum artık seni; uzaksın bana…

Pembe hülyalarım kâbuslarım artık. Her gece dağıtıyorlar, parçalıyorlar beynimi yokluğunla. Mantığım algılayamıyor bedenimin çaresizliğini; uyuşmuş ellerim, ilaçlara bağlanmış düşlerimiz kaçıp gitme telaşında.

Yâr, dündeki hayaller can çekişiyor bugün, cenazelerini kaldıracağız, yarınlarımız’a…

Manşet olmuşuz biz, tirajı en yüksek gazetenin ilk sayfasında. “Öldürüldü aşk!”başlığı atılmış. Fail-i meçhul olarak geçiyor adımız! Namımız almış başını yürümüş:

Sen; azmettirici, ben; katil. Ben bilmeden senin için zifiri hücre yolunu tutmuşum, sen uzaklarda yok olmuşsun.

Yâr, yok olmuşuz, aşkı tüketmiş dibe vurmuşuz. Kesmişiz sevginin şah damarını, gururumuzda boğmuşuz…

İşte bu yüzden; “acı” diyoruz artık “aşk”tan sonra kapımızı çalan ayrılıklara; yarım bıraktıklarımız adına…

29.11.2010

17:10

Bir Ricam Olacak Zatı-âlinizden...

2010-11-15T02:33:00.000+02:00

-Gözlerimle dokundum size bayım,
Gözbebekleriniz saman kâğıdını okşarken.
Yeşillikler içinde adeta orgazm oluyordunuz,
Ben sizin pürüzsüz teninizde seyre dalmışken.-

Siz, sağımdaki banka oturup iç çektiğiniz zaman,
Benim ciğerlerime doldu sanki soluduğunuz hava,
Farkında bile değildiniz.
Derdinize ortak olmak istedim,
Sorar gibi baktım size
“Yanınıza oturabilir miyim?”..
Sadece başınızı yanınızda getirdiğiniz kitabınıza indirmekle yetindiniz.
Bakışlarım ağır geldi,
Kendinizi cephedeymişçesine bir adım geriye çektiniz.

Adam;
Heyecandan, ilkokuldaki ilk gününde tir tir titreyen bir çocuk edasıydı bendeki,
Bacaklarım dizlerimden yukarısını taşıyamıyordu; gözbebeklerim gözlerinizdeki hüzne değince,
Bilemediniz.
Rüzgâr size getirsin masalları diye fısıltıyla karışık hikâyeler anlattım, göğe,
Sonu mutlu biten öykülerdi.
Kulaklarınızda sıradan bir ezgi,
Benim sesimi işitemediniz.
Mırıldandınız: “İşitmekle dinlemek farklıdır.”
Düşüncelerimi okumuştunuz.
Boynuma geçirilmiş ipti sözcükleriniz,
Ayaklarımın altından cümleyi çektiniz,
Kelimeler dudaklarınızda hecelerine ayrıldı,
Ben hücrelerinizde hayat bulmak için çırpınırken
İdamımı gerçekleştirdi düşünceleriniz.

Bakakalmışken size
Birden gülümsediniz siluetime.
Kitabı kapatıp gitmeniz ise bir etti her şeyi, yerle.

Arkanızdan koştum ben,
Gittiğiniz yere kadar adımladım her sokağı.
Dönüp baksaydınız suretinize söyleyeceklerim vardı.
Birden durup deniz kenarındaki banka oturmuştunuz ya hani,
Saman kâğıdından sayfaları olan kitabınıza dalmıştınız yine,
İşte o zaman sokulasım geldi dibinize.
Çekip gitmeden önce deseydim keşke;

Bayım;
Kusura bakmazsanız bir ricam olacak zatı-âlinizden;
Ölürken ben, sevişir misiniz ruhumla?
Bileklerimden akıtırken düşlerimi oluk oluk,
Yol çizer misiniz onlara?
Hepsinin sonu size çıksa,
Bir olur musunuz onlarla?

Bir eflatun gibisiniz,
Gözleriniz okşasa tenimi,
Her gece, defalarca
Beni de okur musunuz?

23:52 // 14.11.2010

Aşk'ın Renkleri.!

2010-10-13T20:22:00.001+03:00

Aşkın “kan’dır” dedirten üç rengi:

-Adet kanı rengi.

Aşk; yaklaşmaya başlar, haberi olmadan ruhun, aklın ve mantığın. Yeni, taptaze bir meyvedir: olgunlaşmak için yüzünü güneşe dönmüş.

Bakınız: Hoşlanmak.

-Yüzülen deriden geriye kalan kan rengi.

Aşk; kan pıhtılaşmaya başlarken, mikrop misali vücuda nüfuz etmektedir. Karşı konulamaz bir etkiye sahiptir –ki ne alyuvarlar kesebilir önünü ne de akyuvarlar barikat kurabilir geçtiği yollara- ve ilerledikçe ilerler damarlarda, yüreğe doğru; hançeri elinde..

Bakınız: Oynaşmak.

-Bekâret kanı rengi.

Ve aşk; hâkimidir artık bedenin. Bilinçsizce teslimiyetin ya da anlık bir şehvetin geriye kalanıdır. Saplamıştır hançeri yüreğe,bedense zevkten dört köşe…

Bakınız: Kandır’ılmak.

Bir Düşlük Senfoni : İstanbul.!

2010-10-05T20:23:00.000+03:00

Rastgele bir kitapçıya girdim bugün, şehrin en işlek caddesinde. Nereye baksam, hangi kitaba dokunsam sen ve yine sen..

Adımlarımı yavaşlattım istemsiz olarak rafların arasında, birden. “Cinayet Romanları” baktığım kategorinin adı ve içgüdüyle elime aldığım bir kitabın önsözünde senin adın..

Diyor ki: “Sokaklarında seri katillerin kol gezdiği İstanbul.!”..

Bak işte, burada da başkahramansın sen. Burada da altın vuruş caddelerin. Burada da öldürüyorsun yürekleri. Öyle ya; kalbin vücuda kan pompalamasını engellemek değil ‘öldürmek’. Katletmek aslında bir bedenin nefes almasını engellemek değil. Katliamlarını görünmez Azrail’ine yaptırıyorsun ya; bir aşkla, acıyla, umutsuz vaatlerle diri diri mezara gömüyorsun ya bedenleri; işte “İstanbul Piçlikleri” adlı kitabında onu anlatıyor yazar, senden gizli, senin adını haykırarak çığlıklar arasında…

Bir başka kapağı açıyor titreyen parmaklarım. Bu kez bir başka sayfayı okşuyor ürkek gözlerim. Kelimeler ok gibi saplanıyor yüreğime. Bu kez bir başka yazar, bir şairin kelimelerini çaprazlama, mısralarını yanyana getirerek tamamlamış senin tarihini. Şair sen; yazar anlatmış şizofreninin geçmişini ve Yedi Tepe’n arasında geçen hikayesini dökmüş satırlarına. İlham perisi sen. Sen, yalnızlığın kol gezdiği ürpertici satırlarda umutsuz ümitlerin sonu olup adına küfürler yağdırtan.. Bu kez kitabın adı: “İstanbul: Bir Şizofren.!”

Bir şiir kitabına korkuyla yaklaşıyorum daha sonra. Kadıköy İskelesi’nde yazılmış sayfalar alan bir başyapıta gidiyor düşüncelerim. Hislerim karmaşık. Karamsar gerçeklerim. Ben; okudukça mısralarını; ‘üstâd’ların yazdığı; biraz daha yaklaşıyorum yalanlarına. Biraz daha bağlanıyorum vapurda yüzümü paramparça eden buzdan keskin soğuğuna. Koşuyorum sana aynı hızla ve gerisin geriye çekiliyor ayaklarım..

Bir fragman geliyor gözümün önüne senin adına, senin adınla yapılmış bir çok dizi, bir çok film ve bir o kadar da çok şarkı. İlham alıyor herkes ve herşey senden. Kimisi seni anlatıyor nacizane kelimeleriyle, kimi kollarında hayat buluyor. Bazen anlatılan sen oluyorsun, herkes dilinden dökülen harmonik sözcüklerle dalıyor masalsı uykuya; aşk koyuyorlar rüyalarının adını ya da mutluluk olarak hitap ediyorlar hülyalarına.

Bazen seni anlatıyorlar sana, dinleyici oluyorsun. Kendine aynadan bakıyormuşçasına kelimelerle doğup büyüyorsun ya da onların kelimeleri hakaret gibi büyüyor ve sözcükler Azrail’in oluyor, hecelerde boğuluyorsun.

Kâh insanları ağlatıyor kâh insanların attığı kazılardan sonra darbeleri kaldıramıyorsun; ağlıyorsun. Gözyaşların, şarkılarda geziyor:

İstanbul bugün yorgun
Üzgün ve yaşlanmış
Biraz kilo almış
Ağlamış yine, rimelleri akıyor ..

(Teoman – İstanbul’da Sonbahar.)

Gün geliyor Tanrı oluyorsun. Hükmediyorsun cümle aleme ve kimse senden büyük olmuyor. Sonra gün dönüyor, takvimde farklı bir tarih yazıyor; bir önceki gece, kılık değiştirip ‘fahişe’ oluyorsun. Gözlerindeki alevi, şehvetin en ince noktasında, bırakıyorsun…

Kızıyorsun sokaklarında barındırdığın tinerciye, tacire, tüccara; arka arkaya ucuna susturucu taktığın acılarınla ateş ediyorsun. Yetmiyor, deliriyorsun caddelerinde kol gezen orospulara, kadın pazarlığı yapan adamlara, töreden kaçıp kendini sana bırakmış kızlara.. Kırbaçlıyorsun onları, bir babanın çocuğuna kemerle defalarca vurduğu gibi indiriyorsun darbelerini. Acımıyor için, acıtıyorsun ruhları..

…

Sen; İstanbul; kuru bir Ankara soğuğunda ciğerlerime doldurduğum nikotin gibi gizliden gizliye zarar verirken bana, hasretinle kollarına bırakmak istiyorum kendimi.

Thales’inde Klan’ında tekilanı kafama dikmek, Dorock’ında Efes’imi yudumlamak, İstiklâl’inde deli gibi koşmak, Kadıköy’ünü üç saatte adımlamak, hatim etmek sokaklarını, vapurunda; yirmi dakikalık yolunda denizine karşı sigara içmek.. Belki ağır ateşlerde, sayıklarken kendi kendime; caddelerinde uyumak, uyuklamak, kollarında düşlere dalmak…

Evet, ruhumu esir alıp, bedenime işkence olsun diye yolladığın Ankara’dan koşup gelmek istiyorum sana. Karşılıksız, çıkarsız bağlandığım gibi sana, sokaklarında barındırdığın milyonlarca insandan sadece biri olmak istiyorum. Seni, senin piçliklerinde yaşamak,senin hiçliklerinde hıçkırıklara boğulup kıçı kırık intiharlarının arasında kaybolmak…

İstanbul.! Yalvarsam, yakarsam, koşsam sana;

Beni de alır mısın avuçlarına!?.

Gamze.!

05.10.10

10:10

Siyah'a Doygun; Kızıl.

2010-09-22T23:24:00.000+03:00

      Saten kumaştan bir elbise vardı üzerinde. Siyah bez parçası, tenine dokundukça ipeksi yumuşaklığı garip bir his veriyordu. Vücuduna o kadar yakışmıştı ki, saatlerce izleyebilirdi kendisini.Ama bunun için zamanı yoktu…
      Daha fazla oyalanmamalıydı. Yüzüne fondöten şişesinden birkaç damlayı yaydı. Yetmedi, üç beş damla daha boca etti. Kara leke gibi yapışıp kalmış pisliklerini, o bile zor kapatıyordu. Gözlerinden kan akıyordu kimi zaman, içine, yüreğine doğru. Kendisine bile itiraf etmekte güçlük çektiği her şeyi, saklıyordu en derinine. Ama hiç bir şey fayda etmiyordu bazen. Saklamakta zorluk çektiği yaşantısı her gün daha büyük bir birikintiye dönüşüyordu. Yorgundu, yorulmuştu ama yaşamak için başka şansı yoktu.
       Siyah kıyafetine siyah sürmenin iyi gideceğini bildiğinden, ala gözlerine siyahtan bir çerçeve yaptı. Haykırıyordu göz bebekleri her şeyi. Ya da o, öyle zannediyordu. Hoşuna gitmemişti bu durum; bir peçete parçasıyla silmeye çalıştı rengi laciverte çalan toz parçacıklarını, gözlerinin etrafından. Ama sildikçe yayılıyorlardı. Buğulanmış gibiydiler, göze fena gözükmüyordu bu halleri. Daha fazla oynamadı o da. Gözlerini saran siyah çerçeveleri, iddialarını azalttıkları için hala yerlerinde duruyordu…
      Her seferinde karıştırdığı gibi, yine karıştırıyordu makyaj sırasını. Çokta önemli değildi aslında rutinleşmiş sıra. Bu yüzden elmacık kemiklerini yüzünde daha da belirginleştirmek için allık fırçasına uzandı eli. Yavaş ama titrek dokunuşlarla yanaklarının üst kısımlarına dokunuyordu fırçanın sert telleriyle. Hafif kızıl, biraz kahveye kaçan tonlarla siluetine renk vermeye çalışırken dalıp gitti uzaklara. Aynada oluşan yeni görüntüsüyle ilgili düşlere daldı kendince. Mutluluğa yelken açmış, yüzünde iyi-kötü arası bir tebessüm vardı hayallerinde. Ama sadece anlık. Kendine gelmesi gerekiyordu...
     Allıkla işi bitmişti. Sadece ruju kalmıştı geriye. Ondan sonra gitmesi gereken yere gidebilirdi.
     İddialı bir renge dokundu dudakları için; kırmızı. Göze çarpmayı seviyordu. Bu yüzden seçmişti bu rengi. “Ben buradayım işte.” der gibi varlığını herkese kanıtlamak istiyordu. Üst dudağı hafif dolgunlaşmış, alt dudağı ise eşine, gerektiği şekilde eşlik ediyordu. Şimdi gözüne daha alımlı gelmişti…
     Son olarak saçlarını tutan tokaya dokundu parmakları. Omzuna kadar dökülen, dalgalı, kızıla çalan bakır rengindeki saçlarını parmağındaki boğumlarla tutamlara ayırdı. Hafif bir olgunluk, birazda çocuksu bir durumdaydılar. Hırçınlıkla durgunluk arasında, durulukla bulanıklaşmanın etrafında dolaşır gibi…
     Hazırdı. Oturduğu yerden göründüğü gibi zarif bir şekilde kalktı. Saçları, makyajı, kıyafeti, ayakkabıları ve muazzam bakışlarıyla mükemmel bir alımı ve asaleti taşıyordu üzerinde. Son kez süzdü kendisini boy aynasında, baştan aşağı. Tam istediği gibiydi. Sonuç ise kıskanılacak kadar güzel, bir o kadar da fahişe bir kadına dönüşmesinden ibaretti. Yani hayatını, kendisine aynadan baktığında görebiliyordu…
     Haince, sinsice ama masumca bir tebessümü yerleştirdi yüzüne. Son kez göz göze geldi, kendisiyle. Sonra da kapıya yöneldi. Kapı tokmağının soğuğunu avuçlarında hissettiğinde arkasına dönüp göz gezdirdi koca hayatını sığdırdığı dört duvar arasına. Sonrada ayakkabısının topuğundan çıkan seslerin koridorda çınlaması azaldıkça; karıştı, kendisini gördüğü yaşamın kalabalığına...
     Şizofrenik düşlerinin sonuna gelmişti bu gece de. Masasından kalkıp yastığa başını koydu. Karanlığa doğru gözünden süzülürken bir damla yaş, aklına gelen cümleyi yaşadıklarına uyarladı: Bedenin bakire olması değil, ruhun fahişe olması yeter…

DörtŞubatİkibinOn
01:48

On Dokuz'a.!

2010-09-14T09:45:00.000+03:00

Doğmak.

Kirletilmiş ve kahpeleşmeye devam eden bir dünyaya;

Bir sonbahar günü,

Hazan kadar sakin ama alay eder gibi insanlıkla.

Emeklemek.

Etrafında oluşturulmuş çemberi genişleten,

Dizlerden ve avuç içlerinden destek alan bedene,

İlkbaharı yaşatmak adına.

Koşmak.

Adımlamak yerküre denen katı cismi,

Ayak basmak, hayaller dünyasına.

Koşmak, koşmak ve yine koşmak,

Uçsuz bucaksız hayaller peşinden; kırlarda,

Yaza dokunmak için uzanmak, soyutluğa.

Düşlemek.

Ardından gitmek hislerin;

Kimi zaman bir ideal peşinden

Bazense ruhuna tecavüz ettiğim fahişelerimin peşinden:

Düş’le-mele-rimin.

Dünlerime, bugünlerime ve yarınlarıma.. Birine elveda derken diğerine merhaba dediğim anılarıma.. Geride bıraktığım senelerin içinde biriktirdiğim hatıralarım, dostlarım, düşmanlarım, kuklalarım adına.. Kırdığım, paramparça ettikten sonra yapıştırmak için kıçımı yırttığım ama başaramadığım kalpler ve çabalar adıyla.. Gerçekleştiremediğim hayallerim, gayelerim ve ideallerim hatırına.. Tükettiğim on sekiz yılımın ardına, buruk bir tebessüm yerleştirdiğim suretimin aslına.. Bazen geri gelmesini istediğim için ardından su döktüğüm aşklarıma ya da arta kalanlarını bile silmek istediğim kalp kırıklıklarımın acısına.. Aşklarıma, aşksızlıklarıma, hayatımda yer etmiş şahıslara, hayatımı mahvetmiş adamlara, adam sandığım şerefsizlerin gururlarına, gurursuzluklarına.. Acıya, gözyaşına kabuk bağlamış yaralara.. Mutluluğa, kahkahaya, kahpeleşmek için tabularını yıkan dünyaya ama en önemlisi aynada gördüğüm silüete kaldırıyorum bu gece kadehimi. ‘Şerefe!’ diye fısıldıyorum on dokuza ve isteksizce soruyorum ona: ‘Ne getirdin yanında?’

Teşekkürler.. Herkese ve herşeye..

13 Eylül
23:33

Fail'i Meçhul.

2010-09-09T01:28:00.000+03:00

Bir figürandım sadece,

Senin başrolünü oynadığın bir piyeste.

Kalabalık olsun diye,

Dururdum bir köşede, sessizce.

Pandomim sanatçısıydım ben,

Mimiklerim sen.

Kelimelere büründü hikâyem,
Jestlerim, fondaki müziğim

Sadece anlatabildiğim kadar senle ben.

Ara sıra palyaçoydum.

Dudağımın kenarına iliştirilmiş;

Bana ait olmayan kırık gülümsemen.

Sen sarayın padişahı

Soytarındım, peşinde gezen.

Bir melodramın ortasına düşmüş,

İşaretlerle bile anlatamıyordum seni.

O kadar fazlaydın ki içimde,

Yokluğun bende olurdu; trajikomedi.

Ağıtlar yakmak değil

Müzikallerle uğurlamak seni

En güzeli.

Ve demiş ki üstat sen gittin gideli:

‘Attım kendimi caddelere

Yeşil ceketin sardı beni.

Yürüdüm üstüne karanlığın korkusuz

Tuttum ellerini...’

[Gamze]