Garip bir duygu bu. Varlıkla
yokluk arası. Gelgitlerle dolu. Kimi zaman nefretin ağır bastığı kimi zamansa
özlemin.
Özlemeyi geçtim de, sahi hiç nefret etmiş miydim?
Camdaki yansımama takılıyor
gözlerim. Ne kadar değişmişim son birkaç aydır.
Bakışlarım mesela; anlamlı değil
artık; bomboş bir duvara bakıyorum sanki. Duruşum ya da; eskisi gibi kendime
güvenmediğimi haykırıyor. Saçlarım, kıyafetlerim, ojelerim, benliğim…
Geçmişten hiç iz yok gibi. Ne
güzel değil mi?
Oysa
bilmez hiç kimse yüreğimi…
