Kelimelere
sığınıyorum bu gece,
Hüzün kokan uykuya
doğru yol alıyorum belki.
Sokak lambalarının
sönük ışıkları altında, adını fısıldıyorum,
Bomboş caddelere.
Beton binalar
dinliyor beni,
Ben anlatıyorum
onlar susuyorlar,
Gülümsüyorum, tepki
vermiyorlar.
Soruyorum; “Nerede
o?”
Cevapsız bir soru;
yokluğunu bana haykıramıyorlar.
Aldırmıyorum,
tekrar başlıyorum anlatmaya.
Kelimeler az
geliyor bu kez,
Gidişini anlatmaya
gücüm yetmiyor.
Ben de geceye ayak
uyduruyorum,
Sessizlik beni
kendine hapsediyor.
Beynimin içinde
biri var sanki
Sürekli adını
söylüyor.
Paramparça olmuş
hayallerim,
Terk edişine,
ağıtlar yakıyor.
Seversin yağmurlu
havaları,
Bak düşlerim
intihar etmiş,
Gökyüzünden kanları
damlıyor.
Gittiğin günki
gibi,
Semada, melekler
sessizliğine ağlıyor,
Yokluğunda bana
onlar eşlik ediyor.
Bazen ezgilerle
bana seni getiriyorlar,
Bazen de
sensizliği..
Tebessümlerle
karşılıyorum ben de gelişini;
Geceme hoş geldin
sevgili.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder