Büyünün Adı: Aşk.!

Hayat size oyun oynar, sizin kelimelerinizle, farkında olmazsınız. Ömrünüze ömür katmak yerine, yıllarınızı çalar, anlamazsınız.

Bir tılsım dokundurur size, düş’lerinizde oluşan değişikliği kavrayamazsınız. Mutluluğunuz artar birden. Hayat güzelleşir, yaşam, yaşanılır hale gelir.

Güneş batıdan doğup doğudan batar. Yıldızlar ayaklarınızın altındadır, kutup yıldızı güneyin kaynağıdır.  Ay ise, sadece geceleri gökyüzünde parlamaz, gündüzün aydınlığıdır. Evren değişmiştir. Çünkü siz, âşık olmuşsunuzdur.

Ve acı değişim.

Birden yer yerinden oynar. Artık ne güney güneydir ne de kuzey kuzeyliğini elinde tutabilir. Dünya suspus olmuş, evren sükûta bürünmüştür. Damarlarınızdaki kan yer çekimine karşı koymuş, hücreleriniz bilimsel kanıtlara darbe vurmuştur. Çünkü hayatınızdan ‘O’  yok olmuştur. Aşkın size oynadığı oyun, yaptığı büyü tılsımını bir başkasının cebinde unutmuştur.

Şimdi nefes almak, bir başkasının vazgeçemediği olgudur..

25Ocak2011

Gamze”lerimde Yaşattığım Şizofren.

- Bir hece olmaktı isteğim; dudağından dökülen cümlelerinin herhangi bir parçasında..-

Bir oyun başladı, aylar önce. Monologdu. Haberin olmadan, seyircilerle paylaşıyordum ben senin diyaloglarını. Kelimelerimle bazen, kimi zaman jestlerim ya da mimiklerimle tasvir ediyordum hayatını.  Adını senden, benden ve biraz da olmayan ve olmayacak “biz”den aldı: ‘Gamze”lerimde Yaşattığım Şizofren’.  Sen, uzakta bir yerde ama yakınımda nefes alıp veriyordun, bense kendi yarattığım dünyamda, senaryosu sen olan bir piyeste başrol oynuyordum. Bir düş’üş’tü, gerçekleşmesi gayrimuhtemel, imkânsızı sahneye koyuyordum.

Kulakların çınlıyor muydu adam, her repliğimde adını zikrediyordum?

Melodram içinde trajikomedi yaratıldı. Sahnelediğim yaşanmışlığın seyircisi olan sen, terfi edip başrolü paylaşmaya başladın benimle. Dâhil olsan da dramıma, adımız müzikaldi aslında: ezgisiz ve sözsüz  bir başyapıt, hayatımda..

Oyundu bu, birbirimizden habersiz defalarca doğaçlamasını yaptığımız, bir türlü sahneye koyamadığımız bir tiyatroydu. Geceleri yastığa başımızı koyduğumuzda birkaç dakikalığına kendi kendimize yönettiğimiz entrika dolu kurguydu.

 “Rol yapan hangimiz? Hangimiz kaybedeniz?”

Diye fısıldamıştım yıkık dökük sözcüklerle, bir şey dememek için direnen silik siluetine: tek bir tümce ile bekleyişlerime bağladığım umudumu avuçlarının arasına alman hayaliyle.

Ve perde: “Düşeriz aşk’a birlikte.!”

Ayrı ayrı selamladığımız seyircileri uğurluyorum; dilimde kahrolmuş kelimeler, yüzümde buruk bir tebessümle:

 “Bir daha ki oyun’a daha gerçekçi bir sahnelemeyle..”

Ben Başlattım Sen Sonlandırdın..

Kendimle baş başa kaldığım mekânda çalışan garsonunun sesiyle sıyrıldım düşüncelerimden:

“Bir kadeh kırmızı şarap daha?”

Dipnot:

İntihara meyletmeme neden olan gel gitlerde, yolculuk göründü, düş’le-me-ler’imin uçurumundan atlıyorum.  İyi seyirler...