Annem hep der:
"Eylül olmalıymış senin adın. Güneşi kadar insanın içini ısıtan tebessümün için, geceleri kadar insanı üşüten gözyaşların için.. Bahar koymalıymışım adını belki de, mayıs kadar dinç, aralık kadar yorgun olacağın için.."
Gözlerim kapalı, dudaklarımda buruk bir tebessümle, kızılımsı yapraklar arasından fısıldarım anneme:
"Sonbahar yapraklarının renginde saçlarım. Hazan olmalıymış aslında, benim adım."
In the middle of September
We still played out in the rain..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder